Ze keek op.
‘Je hoeft me niet meer te beschermen tegen wat er in dit huis gebeurt. Je hebt niets verkeerd gedaan. Hoor je me?’
Haar lippen trilden.
Toen knikte ze.
Ik pakte mijn telefoon en begon de keuken te filmen. Ik legde vast hoe de wasmachine vol zat met kleding die niet van Sofia was, de teil met haar natte kleren en de plekken op haar armen die nog zichtbaar waren.
Ik filmde ook de lege koelkastplank waar volgens haar het eten voor haar bedoeld had moeten zijn.
Ik wilde geen wraak nemen door te schreeuwen.
Ik wilde feiten verzamelen.
Daarna belde ik mijn advocaat en vertelde ik hem wat ik had aangetroffen. Hij adviseerde me de beelden veilig te bewaren, Sofia zo nodig medisch te laten onderzoeken en onmiddellijk contact op te nemen met de bevoegde instanties als er gevaar bestond.
Maar voordat ik het gesprek beëindigde, vroeg ik hem nog iets.
‘Kun je nagaan of Patricia de afgelopen maanden iets heeft geregeld zonder mijn medeweten?’
Er viel een korte stilte.
‘Waarom vraag je dat?’
‘Omdat ik het gevoel heb dat ik nog maar de helft weet.’
Hij beloofde het uit te zoeken.
Toen ging ik naar boven.
Ik wilde de slaapkamer van Patricia controleren……………..