« Een vrijwilligersjas. »
« Dat is niet hetzelfde. »
« Nee. »
Hij keek opnieuw naar de foto.
« Waarom heb je me dit nooit verteld? »
Ik haalde mijn schouders op.
« Omdat je vijf jaar geleden duidelijk hebt gemaakt dat je niets meer over mijn leven wilde weten. »
Hij wilde antwoorden, maar zweeg.
Elliot zette de koffie op tafel.
« Misschien kunnen we allemaal even gaan zitten. »
Mijn vader ging langzaam zitten.
Hij keek naar onze woonkamer.
Niets hier leek op het leven dat hij voor mij had gepland.
Er stonden geen dure meubels.
Geen diploma’s.
Geen prijzen.
Geen medische certificaten.
Maar er stonden boeken.
Veel boeken.
Medische boeken.
Kinderboeken.
Psychologie.
Verzorging.
Revalidatie.
Op de tafel lag een notitieboek vol aantekeningen.
Mijn vader pakte het op.
« Wat is dit? »
« Mijn studie. »
Hij keek me verbaasd aan.
« Je studeert nog? »
« Ja. »
« Maar je hebt je opleiding geneeskunde verlaten. »
« Dat klopt. »
« Welke studie doe je dan? »
Ik keek naar Elliot.
Hij knikte.
« Ik studeer verpleegkunde. »
Mijn vader liet het notitieboek bijna vallen.
« Verpleegkunde? »
« Ik heb drie jaar geleden opnieuw toelatingsexamen gedaan. »
« Waarom heb je me dat nooit verteld? »
« Omdat je niet wilde horen wat ik te zeggen had. »
Hij keek naar beneden.
Voor het eerst sinds hij was binnengekomen, zag ik hoe moe hij eruitzag.
« Je had arts kunnen worden. »
« Dat weet ik. »
« Je was zo dichtbij. »
« Dat weet ik ook. »
« Waarom? »
Ik keek hem recht aan.
« Omdat ik op dat moment iemand nodig had die voor hem zorgde. »
Mijn vader keek naar Elliot.
Elliot boog zijn hoofd.
« Ik heb haar nooit gevraagd haar studie op te geven. »
« Maar ze deed het. »
« Ja. »
« En daardoor heeft ze haar toekomst opgegeven. »
Elliot schudde zijn hoofd.
« Nee. Ze heeft haar toekomst veranderd. »
Mijn vader keek hem scherp aan.
« Dat is gemakkelijk gezegd. »
« Nee, » zei Elliot rustig. « Dat is iets wat ik haar elke dag probeer duidelijk te maken. »
Hij wees naar mijn boeken.
« Ze had kunnen besluiten dat haar leven voorbij was toen ze stopte met geneeskunde. Dat heeft ze niet gedaan. »
Mijn vader zweeg.
Ik wist dat hij zich niet zomaar zou laten overtuigen.
Toen stond hij op.
Hij liep door de woonkamer en bleef bij een deur staan.
« Wat zit daar? »
« Mijn werkkamer. »
Hij opende de