“Daar.”
De agent stond onmiddellijk op.
“Hoe ziet hij eruit?”
Tyler dacht even na.
“Hij draagt altijd een donkere jas. En hij kijkt naar ons huis.”
Ik keek naar de agent.
“Dat heb ik nog nooit gezien.”
“Heb jij hem vaker gezien?” vroeg hij aan Tyler.
“Drie keer.”
De agent liep naar het raam en keek naar buiten.
“Wanneer was de laatste keer?”
“Vanmiddag.”
“Hoe laat?”
“Toen mama boodschappen ging doen.”
Ik voelde een rilling over mijn rug lopen.
Ik was die middag inderdaad ongeveer twintig minuten weggeweest.
Ik had Tyler alleen thuis gelaten omdat de supermarkt om de hoek was en mijn zus binnen tien minuten zou komen.
Maar zij had vertraging gehad.
Ik had er niets achter gezocht.
De agent vroeg:
“Waar stond die man?”
Tyler wees naar de overkant.
De agent keek een tijdje naar buiten en pakte toen zijn telefoon.
“Blijf binnen,” zei hij tegen mij. “En doe de deur niet open voor onbekenden.”
Mijn stem trilde.
“Denkt u dat hij gevaarlijk is?”
“Ik weet het nog niet.”
Dat antwoord maakte me banger dan wanneer hij simpelweg ja had gezegd.
Een paar minuten later hoorde ik buiten een voertuig stoppen.
De agent liep naar zijn collega die net was aangekomen.
Tyler kwam naast me staan.
Voor het eerst sinds de agent binnen was gekomen, leek hij niet meer stoer.
Hij pakte mijn hand.
“Mam?”
“Ja?”
“Ben je boos op me?”
Ik knielde voor hem neer.
“Nee.”
“Ook niet omdat ik de politie heb gebeld?”
Ik keek naar hem.
“Ik ben niet blij dat je 112 hebt gebeld voor ijs. Maar als je ooit echt bang bent of denkt dat iemand gevaarlijk is, moet je hulp zoeken.”
Hij knikte.
Toen fluisterde hij:
“Ik wilde je eigenlijk iets vertellen.”
“Wat?”
“Die man zei mijn naam.”
Mijn adem stokte.
“Wat zei je?”
“Hij stond gisteren bij het hek.”
Tyler keek naar de agent.
“Hij zei: ‘Tyler, je moeder weet niet alles.’”
De agent kwam onmiddellijk terug naar binnen.
“Waarom heb je dit niet eerder verteld?”
Tyler haalde zijn schouders op.
“Omdat mama boos zou worden.”
Ik trok hem tegen me aan.
“Lieverd, ik word nooit boos omdat je me vertelt dat iemand je bang maakt.”
De agent keek ernstig.
“Dat verandert de situatie.”
Hij vroeg Tyler vervolgens om precies te vertellen wat hij had gezien. Geen suggestieve vragen, alleen eenvoudige dingen: waar de man stond, hoe lang hij bleef, wat hij droeg en of hij ooit dichterbij was gekomen.
Daarna controleerde de agent samen met zijn collega de omgeving.
Na ongeveer vijftien minuten kwamen ze terug.
“We hebben niemand gevonden,” zei hij.
Mijn maag zakte opnieuw.
“Dus… er is niets aan de hand?”
“Dat kan ik niet zeggen.”
Hij keek naar Tyler.
“Maar we nemen zijn melding serieus.”
Daarna vertelde hij ons dat we de komende dagen extra voorzichtig moesten zijn. Hij adviseerde me om deuren en ramen goed af te sluiten, onbekende bezoekers niet binnen te laten en onmiddellijk opnieuw te bellen als Tyler de man weer zag.
Toen hij naar buiten liep, hield hij plotseling stil.
Hij draaide zich om.
“Mevrouw?”
“Ja?”
“Uw zoon heeft vandaag misschien de politie gebeld om de verkeerde reden.”
Hij keek naar Tyler.
“Maar hij heeft ons wel iets verteld wat we anders misschien nooit hadden geweten.”
Ik keek naar mijn zoon.
Hij stond stil naast me, met zijn kleine hand stevig om de mijne.
Die avond aten we zonder televisie.
Zonder ruzie.
En zonder ijs.
Maar net toen ik Tyler naar bed wilde brengen, klonk er buiten een zacht geluid.
Een autoportier.
Ik liep naar het raam.
Op de straat stond een donkere auto.
De motor draaide.
De lichten waren uit.
En naast de auto stond een man met een donkere jas.
Hij keek recht naar ons huis.
Toen hief hij langzaam zijn hand op.
Niet om te zwaaien.
Maar alsof hij wilde laten weten dat hij wist dat ik hem had gezien.
Ik pakte onmiddellijk mijn telefoon.
En voordat ik het alarmnummer kon bellen, kreeg ik een bericht van een onbekend nummer.
Er stond slechts één zin:
“Uw zoon heeft u vandaag niet alles verteld.”