DEEL 2
Die nacht sliep ik geen minuut.
Niet omdat ik verdrietig was.
Niet omdat ik nog van Brandon hield.
Maar omdat één vraag steeds opnieuw door mijn hoofd bleef gaan:
Waar was mijn man werkelijk geweest?
München.
Dat was zijn verhaal.
Drie maanden lang had hij me foto’s gestuurd van hotelkamers, vergaderzalen en besneeuwde straten.
Hij had zelfs een keer een foto gestuurd waarop hij beweerde dat hij voor een zakenlunch in München zat.
Maar ik had inmiddels één ding geleerd.
Een foto was geen bewijs.
Om half drie ‘s nachts stond ik op en liep naar mijn werkkamer.
Ik opende mijn laptop.
Mijn bedrijf had een intern systeem waarin alle zakelijke reizen van senior medewerkers werden geregistreerd.
Brandon had me altijd verteld dat zijn bedrijf zijn vluchten en hotels rechtstreeks boekte…………..