Ik keek nog één keer naar mijn spiegelbeeld.
Mijn haar was nog vochtig.
Mijn jurk was zwart.
Maar ik herkende de vrouw in de spiegel nauwelijks.
Niet omdat ze veranderd was.
Omdat ze eindelijk had besloten niet langer te wachten tot haar familie haar waarde zou erkennen.
Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas.
Het scherm was gebarsten.
De batterij stond op drie procent.
Ik opende het geheime nummer dat ik al drie jaar niet had gebruikt.
Ik typte slechts twee woorden:
“Het is zover.”
Ik drukte op verzenden.
Binnen tien seconden kwam er antwoord.
“Eindelijk.”
Daaronder verscheen een adres.
Geen naam.
Geen uitleg.
Alleen een tijdstip.
23:30.
Ik stopte mijn telefoon weg en liep terug naar de feestzaal.
Niemand merkte dat ik terug was.
Sophie stond midden in de zaal………………