Ik keek opnieuw naar het briefje.
Mijn vingers trilden zo erg dat het papier bijna uit mijn hand viel.
Er stond maar één zin op.
“Mevrouw Elise Van Dalen, ik weet wat er met uw erfenis is gebeurd. Mijn naam is Thomas Hart. Uw tante heeft u niet alles verteld.”
Ik voelde mijn adem stokten.
Van Dalen.
Dat was mijn meisjesnaam.
Een naam die ik bijna nooit meer gebruikte.
Ik keek op naar de man met de muts.
Hij stond zwijgend tegenover me. De sneeuw smolt langzaam op zijn donkere jas.
“Hoe… hoe kent u mijn naam?”
Hij antwoordde niet.
In plaats daarvan wees hij naar de puppy die onder mijn jas zat.
Daarna haalde hij zijn telefoon tevoorschijn en liet me een foto zien.
Ik verstijfde.
Op de foto stond dezelfde puppy.
Maar hij was niet alleen.
Naast hem stond een oude vrouw…………….