“Wat bedoel je?”
“Je bent veranderd.”
Ik voelde iets in mijn borst samentrekken.
Rachel stond op.
“Anna zou nooit toestaan dat je zo tegen je familie praat.”
Graham keek haar rustig aan.
“Anna zou misschien anders hebben gereageerd.”
Rachel glimlachte triomfantelijk.
“Zie je?”
“Maar dat huwelijk is voorbij.”
Haar glimlach verdween.
“En dit huwelijk,” vervolgde Graham, “is mijn keuze.”
De hele tafel werd stil.
Ik keek naar hem.
Hij had me nog nooit zo duidelijk tegenover Rachel verdedigd.
Rachel pakte haar jas.
“Jullie zijn echt ongelooflijk.”
Ze liep langs ons heen.
Maar voordat ze de uitgang bereikte, stopte ze.
Ze draaide zich om.
“Jij hebt hem veranderd.”
Ze wees naar mij.
“En ik weet niet eens waarom.”
Daarna liep ze weg.
Ik dacht dat het voorbij was.
Dat was het niet.
Buiten stonden Graham en ik enkele minuten zwijgend naast elkaar.
Toen zei hij:
“Het spijt me.”
“Waarvoor?”
“Dat ik je zo vaak alleen heb laten staan tegenover haar.”
Ik keek hem aan.
“Waarom heb je het nooit eerder gestopt?”
Hij keek naar de straat.
“Omdat Rachel vroeger niet zo was.”
“Hoe was ze dan?”
“Ze zorgde voor me toen onze moeder ziek was.”
Ik zweeg.
“Na de dood van onze moeder,” vervolgde hij, “werd Rachel een soort tweede moeder voor mij. Ik had het gevoel dat ik haar iets verschuldigd was.”
“En daardoor liet je haar alles bepalen.”
Hij knikte.
“Ja.”
Ik pakte zijn hand.
“Ik begrijp dat. Maar dankbaarheid is geen levenslange schuld.”
Hij keek me aan.
“Dat weet ik nu.”
We liepen naar onze auto.
Maar voordat we instapten, kreeg Graham een bericht.
Hij keek naar zijn telefoon.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Wat is er?”
Hij gaf me zijn telefoon.
Het bericht kwam van Rachel.
“Als je haar echt boven Anna verkiest, moet je eindelijk weten waarom Anna destijds