Ik keek naar mijn advocaat.
“Waarom zou hij dit voor mij verborgen houden?”
“Dat weet ik niet.”
Ze wees naar een ander document.
“Maar kijk naar deze handtekening.”
Ik boog me voorover.
Het was de handtekening van Théo.
Onder het document stond een verklaring waarin hij bevestigde dat bepaalde inkomsten afkomstig waren uit zijn werk voor het bedrijf.
Ik slikte.
“Dus terwijl hij tegen mij zei dat ik niets bijdroeg…”
“Was er blijkbaar sprake van vermogensopbouw waar jij niets van wist.”
Ik keek naar mijn handen.
Elf jaar.
Ik had mijn carrière opgegeven omdat we samen hadden besloten dat het voor onze kinderen het beste was.
Ik had nooit gevraagd om een beloning.
Nooit een rekening op mijn naam geëist.
Nooit bijgehouden hoeveel geld Théo verdiende.
Ik vertrouwde hem.
Dat bleek mijn grootste fout te zijn geweest.
Niet omdat vertrouwen verkeerd was.
Maar omdat ik had aangenomen dat vertrouwen hetzelfde was als financiële zekerheid.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van Théo.
Kunnen we praten? Alleen jij en ik.
Ik liet het scherm zien aan mijn advocaat.
Ze zei niets.
Ik typte:
Over onze scheiding spreken we via onze advocaten.
Het antwoord kwam vrijwel onmiddellijk.
Het gaat niet over de scheiding. Het gaat over iets anders.
Ik keek naar het bericht.
Daarna kwam er nog één.
Je moet weten waarom ik dat geld verborgen heb.
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
Mijn advocaat zag mijn gezicht.
“Wat zegt hij?”
Ik liet haar het bericht zien.
Ze dacht even na.
“Laat hem het schriftelijk uitleggen.”
Ik stuurde slechts:
Schrijf het dan op.
Er verstreken vijf minuten.
Toen kwam zijn antwoord.
Mijn vader heeft me laten beloven dat ik het geld nooit met jou zou delen.
Ik fronste.
Zijn vader was vier jaar geleden overleden.
Ik kende hem als een strenge, maar gerespecteerde man.
Ik stuurde:
Waarom?
Théo typte lange tijd niets.
Toen verscheen:
Omdat hij bang was dat jij zou ontdekken waar het vandaan kwam.
Ik keek naar mijn advocaat.
“Wat betekent dat?”
“Vraag hem om bewijs.”
Ik stuurde de vraag.
Het antwoord kwam snel.
Ik heb documenten.
Daarna:
Ze liggen in mijn oude kantoor.
Mijn advocaat schudde haar hoofd.
“Ga daar niet alleen heen.”
Ik knikte.
Diezelfde middag kreeg ik een telefoontje van Théo’s broer, Marc.
Ik had nauwelijks contact met hem gehad sinds de scheid