Ik keek naar de envelop in de handen van mijn schoonmoeder.

Mijn keel voelde droog aan.

‘Wat bedoel je?’ vroeg ik. ‘Wat had Mary me moeten vertellen?’

Haar moeder ging langzaam op de bank zitten. Ze zag er ouder uit dan drie maanden geleden. Haar ogen waren rood, en haar vingers trilden terwijl ze de envelop op haar schoot legde.

‘Mary wist dat haar zwangerschap gevaarlijk was,’ zei ze zacht.

Ik schudde mijn hoofd.

‘De artsen hadden ons verteld dat er risico’s waren. Maar ze zeiden ook dat ze alles zouden doen om haar te helpen.’

‘Dat weet ik.’

Ze keek naar de babykamer achter me. De twee wiegjes stonden naast elkaar. Onze dochters sliepen vredig, alsof de wereld nog altijd een veilige plek was.

‘Maar er was iets wat Mary jou niet heeft verteld. Niet omdat ze je niet vertrouwde, maar omdat ze bang was dat je haar zou proberen tegen te houden.’

Mijn hart begon sneller te kloppen.

‘Tegenhouden waarvan?’

Ze haalde een brief uit de envelop.

‘Lees dit. Het is in haar eigen handschrift.’

Ik herkende de letters onmiddellijk. Mary schreef altijd met een lichte helling naar rechts. Zelfs haar boodschappenlijstjes zagen er netjes uit.

Mijn handen trilden toen ik de brief openvouwde.

Liefste Daniel…………..

Vervolg op de volgende pagina