Ik staarde naar het scherm nadat Brent het videogesprek abrupt had beëindigd.
Mijn handen trilden.
Die marmeren muur… die kristallen kroonluchter… het gelach van die vrouw…
Dat was niet de omgeving van een bouwplaats in Nashville. Het leek eerder op de woonkamer van een luxueuze villa.
En die gouden armband in de vorm van een slang…
Ik had hem eerder gezien.
Twee maanden geleden had Brent me verteld dat hij een paar dagen langer in Nashville moest blijven omdat zijn werkgever een groot bouwproject had aangenomen. Toen ik hem vroeg of hij me een foto van zijn werkplek kon sturen, had hij gelachen.
‘Waarom zou je dat willen zien, schat? Het is alleen maar stof, lawaai en vermoeide mannen.’
Ik had hem geloofd.
Maar die avond voelde ik voor het eerst dat er iets vreselijk mis was.
Ik keek naar Eli, die op de versleten bank in slaap was gevallen met zijn kleine knuffelbeer tegen zijn borst gedrukt.
‘Mama, wanneer gaan we naar ons mooie huis?’ had hij die ochtend gevraagd.
Ik had geglimlacht en geantwoord: ‘Binnenkort, lieverd.’
Ik voelde me misselijk.
Misschien had Brent niet alleen tegen mij gelogen. Misschien had hij onze zoon ook zijn hele leven iets afgenomen……………….