« Julian kende haar. »
« Hoe? »
« Dat staat in de rest van de brief. »
Ik las verder.
Twintig jaar geleden werkte ik samen met een klein juridisch adviesbureau. We hielpen mensen die problemen hadden met schulden, contracten en nalatenschappen.
Op een dag kwam Elena bij ons kantoor.
Ze was bang.
Niet voor haar eigen situatie, maar voor jou.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Mijn moeder had me nooit verteld dat ze bang was geweest.
Ze wilde ervoor zorgen dat jij veilig zou opgroeien als er iets met haar zou gebeuren.
Daarom vroeg ze mij om iets te bewaren.
Ik keek naar de rugzak.
Mijn adem stokte.
Ik haalde de volgende envelop eruit.
Daarin zat een oude foto.
Ik herkende mijn moeder onmiddellijk.
Ze was jonger dan op de laatste foto’s die ik van haar had.
Naast haar stond Julian.
Ik staarde naar de foto.
« Ze kenden elkaar echt. »
De advocaat knikte.
« Ja. »
Op de achterkant van de foto stond een datum.
17 september 2004.
Ik rekende snel.
Dat was twee jaar voordat ik naar de middelbare school ging.
Ik draaide de foto om.
Daaronder stond in het handschrift van mijn moeder:
Als Nora ooit volwassen is, moet ze weten waarom.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
« Waarom heeft ze dit nooit verteld? »
« Dat weet ik niet. »
Ik keek naar hem.
« U moet meer weten. »
Hij zweeg even.
« Julian heeft mij verteld dat uw moeder hem jaren geleden vroeg om haar geheim te bewaren. »
« En wat was dat geheim? »
« Dat probeerde hij tot het einde voor zichzelf te houden. »
Ik pakte de volgende map uit de rugzak.
Er zaten bankafschriften in.
Geen enorme bedra