DEEL 2
Ik legde mijn telefoon met het scherm naar beneden op tafel.
“Ga je oma niet terugbellen?” vroeg Lucy.
Ik keek naar haar.
“Nee, liefje.”
“Maar haar verwarming doet het niet.”
“Ik weet het.”
Owen keek me aan.
“Maar pap, als het echt koud wordt…”
“Ik weet het.”
Hij zei niets meer.
Hij wist dat ik niet zomaar weigerde.
Ik had jarenlang alles voor mijn familie geregeld.
Zelfs dingen waarvoor niemand me ooit had bedankt.
Ik had mams lekkende dak laten repareren.
Ik had Brooke geholpen toen haar auto ermee ophield.
Ik had zelfs een keer midden in de nacht bijna honderd kilometer gereden omdat haar boiler kapot was gegaan.
Nooit had ik iets gevraagd.
Maar die avond voelde ik voor het eerst hoe zwaar al die jaren eigenlijk waren geweest.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Mam: Rupert, alsjeblieft. Het wordt hier echt koud.
Ik keek ernaar.
Daarna kwam een tweede bericht.
Mam: Kun je tenminste iemand sturen?
Ik typte langzaam……………