Hij had mijn dossier.
Hij had de rapporten.
Hij wist hoeveel revalidatiesessies ik had gevolgd.
En hij wist dat mijn herstel niet hetzelfde was als volledig kunnen lopen.
Toen ging de deur open.
Mijn vader kwam binnen.
Zijn gezicht was grijs.
Achter hem stond mijn advocaat, Daniel Harper.
Ik kende Daniel al jaren.
Hij had me geholpen met mijn verzekering na het ongeluk.
Maar toen hij de kamer binnenkwam, keek hij niet eerst naar mij.
Hij keek naar Ryan.
« Hebben jullie Melissa’s telefoon? »
Ryan schudde zijn hoofd.
« Waarom? »
« Omdat ik denk dat de video niet alleen een leugen is. »
Mijn hart sloeg sneller.
Daniel haalde een tablet uit zijn tas.
« Ik heb iemand vanavond naar de video laten kijken. »
« Wie? »
« Een digitaal forensisch specialist. »
Hij draaide het scherm naar me toe.
Op het beeld stond Melissa.
Dezelfde video.
Dezelfde deuropening.
Maar nu zag ik iets wat ik tijdens het diner niet had opgemerkt.
De video begon niet toen ik opstond.
Hij begon nadat ik al tussen de loopbalken stond.
« Ze heeft het begin weggeknipt, » zei Daniel.
Ryan boog zich dichter naar het scherm.
« Dat kan ze toch gewoon doen? »
« Ja. »
Daniel tikte op het scherm.
« Maar ze heeft iets veel interessanters achtergelaten. »
Een tijdstempel verscheen.
03:17:42.
Daaronder stond een tweede bestand.
CL_Recovery_11-03.mp4
Ik keek naar de naam.
Mijn adem