« Ik weet het. »
« En de leveranciers eisen geld. »
Ik keek haar aan.
« Dat is niet mijn schuld. »
Mijn moeder zweeg.
Toen zei ze:
« Jij hebt hen gewaarschuwd. »
« Ik heb de locatie gevraagd hun financiële administratie te controleren. »
« Waarom? »
« Omdat er blijkbaar openstaande verplichtingen waren. »
Ze keek weg.
« Dat had je niet hoeven doen. »
Ik ademde diep in.
« En Alyssa had mij niet hoeven vragen om garant te staan voor een lening van 80.000 dollar. »
Mijn moeder antwoordde niet.
« Ze had me ook niet hoeven vragen om 10.000 dollar. »
Nog steeds stilte.
« En ze had Lily niet hoeven uitsluiten. »
Mijn moeder keek me eindelijk aan.
« Ze is zeven. »
« Precies. »
« Ze begreep het toch nauwelijks. »
« Ze begreep genoeg. »
Mijn moeder slikte.
« Wat wil je dat Alyssa nu doet? »
Ik schudde mijn hoofd.
« Dat is niet mijn beslissing. »
« Je bent haar zus. »
« En zij is de moeder van mijn nichtje. »
Ik keek naar de trap, waar Lily net naar boven was gegaan.
« Maar ik ben ook de moeder van mijn dochter. »
Mijn moeder stond op.
« Je hebt altijd al anders naar familie gekeken. »
Ik keek haar verbaasd aan.
« Nee, mam. »
Mijn stem werd zachter.
« Ik ben alleen gestopt met denken dat familie betekent dat je alles moet accepteren. »
Ze vertrok zonder nog iets te zeggen.
Ik dacht dat het daarmee voorbij was.
Dat had ik mis.
De volgende ochtend kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer.
« Met mevrouw Carter? »
« Ja. »
« Ik bel namens Rockville Gardens. »
Mijn hart sloeg een slag over.
« Is er een probleem? »
« Eigenlijk willen we u iets uitleggen. »
« Wat dan? »
De vrouw aarzelde.
« Uw naam kwam voor in de oors