Maar voordat ik naar boven ging, verscheen er nog één bericht van Robert.
“Emily, neem je vaders oude documenten mee. Vooral alles met betrekking tot Carter Construction.”
Ik fronste.
Ik had die documenten al jaren niet meer bekeken.
Na de dood van mijn vader had ik zijn persoonlijke spullen in dozen opgeborgen.
De volgende ochtend, toen Daniel vroeg vertrok, reed ik rechtstreeks naar de opslagruimte.
Ik vond de doos achter een stapel oude verhuisdozen.
Op de bovenkant stond met zwarte stift:
PAPA — NIET WEGGOOIEN.
Ik opende hem.
Foto’s.
Belastingdocumenten.
Oude brieven.
En helemaal onderaan lag een map met een rood lint eromheen.
Op de voorkant stond:
CARTER CONSTRUCTION — PRIVÉ.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik opende de map.
Het eerste document was een bedrijfsrapport.
Het tweede was een lijst met aandeelhouders.
Het derde was een overeenkomst tussen mijn vaders investeringsmaatschappij en Carter Construction.
Ik las de eerste alinea.
Toen de tweede.
En toen begreep ik waarom Robert had gezegd dat mijn vader dit dossier had verzegeld.
Mijn vader was nooit zomaar een investeerder geweest.
Hij was jarenlang de belangrijkste stille financier achter een deel van Carter Construction geweest.
Niet rechtstreeks……………