Ik keek nog één keer naar mijn spiegelbeeld. Mijn haar was nog vochtig. Mijn jurk was zwart. Maar ik herkende de vrouw in de spiegel nauwelijks. Niet omdat ze veranderd was. Omdat ze eindelijk had besloten niet langer te wachten tot haar familie haar waarde zou erkennen. Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas. Het scherm was gebarsten. De batterij stond op drie procent. Ik opende het geheime nummer dat ik al drie jaar niet had gebruikt. Ik typte slechts twee woorden: “Het is zover.” Ik drukte op verzenden. Binnen tien seconden kwam er antwoord. “Eindelijk.” Daaronder verscheen een adres. Geen naam. Geen uitleg. Alleen een tijdstip. 23:30. Ik stopte mijn telefoon weg en liep terug naar de feestzaal. Niemand merkte dat ik terug was. Sophie stond midden in de zaal.................. Lees meer op de volgende pagina Mijn zus. De bruid die iedereen bewonderde. Ze lachte terwijl familieleden haar feliciteerden. Mijn vader stond naast haar alsof hij zojuist de beste grap van zijn leven had verteld. Toen hij mij zag, trok hij zijn wenkbrauw op. “Je bent nog steeds hier?” Ik glimlachte. “Voorlopig.” Hij lachte. “Clara, maak vanavond alsjeblieft niet nóg gênanter.” Ik keek hem aan. “Dat zal ik niet doen.” Hij wist niet dat de avond nog maar net begonnen was. Om half twaalf verliet ik het feest. Ik reed naar het adres dat ik had gekregen. Het was een modern kantoorgebouw aan de rand van de stad. Boven de ingang stond slechts één naam: HART & ASSOCIATES Ik bleef even in de auto zitten. Hart. Mijn achternaam. Toeval? Nee. Dat was het nooit geweest................ Lees meer op de volgende pagina Ik stapte uit. De deur ging automatisch open. Binnen wachtte een vrouw op mij. Ze was ongeveer vijftig. Grijs pak. Donker haar. Rustige blik. “Clara?” “Ja.” Ze glimlachte. “Mijn naam
