Clara werd bleek.
Ik voelde Noah tegen mijn borst bewegen en keek mijn zus recht aan.
‘Clara is de moeder van Julians zoon. Dat zou voor jou voldoende moeten zijn.’
‘Een kind verandert niets aan de feiten,’ antwoordde Eleanor scherp. ‘Bovendien weet jij net zo goed als ik dat Julian nooit een verstandig besluit kon nemen als het om haar ging.’
Dat was het moment waarop David zijn aktetas op de tafel zette.
‘Mevrouw Eleanor,’ zei hij kalm, ‘voordat u nog meer uitspraken doet over de rechten van mevrouw Clara, raad ik u aan eerst de documenten te lezen die ik heb meegebracht.’
Eleanor lachte kort.
‘Documenten? Ik weet precies wat er in de familiepapieren staat.’
David opende zijn tas.
‘Dat betwijfel ik.’
Hij haalde een dikke map tevoorschijn en legde die voor mij neer.
Op de kaft stond één naam.
JULIAN WILLIAM HAWTHORNE.
Mijn zoon.
De jongen die ooit met modder aan zijn schoenen door deze hal had gerend. De jonge man die ervoor had gekozen bij het leger te gaan, hoewel hij wist dat zijn familie hem liever in het familiebedrijf had gezien.
En de vader die zijn kleine jongen nooit meer naar bed zou kunnen brengen.
Ik slikte de pijn weg………………..