De tweede auto stopte vlak achter de mijne.
Een man in een donkerblauw pak stapte uit, met een leren aktetas onder zijn arm. Ik herkende hem onmiddellijk.
David Mitchell, mijn advocaat, had meer dan twintig jaar voor onze familie gewerkt. Hij was een van de weinige mensen die precies wist wat er in het testament van mijn zoon Julian stond.
Eleanor keek hem aan en trok haar wenkbrauwen op.
‘Wat doet hij hier?’
Ik gaf geen antwoord. Ik liep naar Clara, nam Noah voorzichtig van haar over en droeg mijn slapende kleinzoon naar binnen.
‘Kom mee, Clara. Je hoeft hier niet langer buiten te staan.’
Mijn zus volgde ons de hal in.
‘Arthur, dit is belachelijk!’ riep ze. ‘Je kunt toch niet zomaar iemand terugbrengen die ik namens de familie heb weggestuurd?’
Ik draaide me langzaam om.
‘Namens welke familie, Eleanor?’
Ze sloeg haar armen over elkaar.
‘Julian is dood. Dat is verschrikkelijk, maar we moeten nu realistisch zijn. Clara is geen bloedverwant van ons. Ze heeft geen enkele reden om in het gastenverblijf te blijven wonen, laat staan om aanspraak te maken op het familievermogen…………..