DEEL 2 — DE TOAST

‘Mijn lieve man, Elon…’

Ik liet bewust een korte stilte vallen.

Aan de andere kant van de tafel glimlachte Elon onzeker.

‘…ik wil je bedanken.’

Zijn schouders ontspanden een beetje.

‘Bedanken?’ vroeg hij.

‘Ja.’

Ik keek naar onze families. Mijn moeder glimlachte warm. Elons ouders keken nieuwsgierig toe. Niemand wist wat er die middag werkelijk was gebeurd.

Ik hief mijn glas.

‘Op eerlijkheid.’

Elon verslikte zich bijna in zijn wijn.

‘Op vertrouwen.’

Ik zag hoe zijn vingers zich om zijn glas sloten.

‘En vooral… op mensen die eindelijk durven te zeggen wat ze werkelijk voelen.’

De glimlach verdween van zijn gezicht.

Ik zette mijn glas neer.

‘Daarom heb ik voor ons allemaal een klein cadeau.’

Mijn moeder keek verbaasd………..

Lees verder op de volgende pagina.