‘Een cadeau?’

‘Vooral voor Elon.’

Ik stond op en liep naar de kast in de woonkamer. Daar lag een dunne, witte envelop.

Toen ik ermee terugkwam, keek Elon me aan alsof hij probeerde te raden wat erin zat.

Ik legde de envelop voor hem neer.

‘Open maar.’

‘Wat is dit?’

‘Ons jubileumcadeau.’

Hij keek naar zijn ouders.

‘Moet ik dit nu openen?’

‘Ja.’

Zijn moeder lachte.

‘Doe maar, jongen.’

Elon maakte de envelop langzaam open.

Er zat een vel papier in.

Hij las de eerste regel.

Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.

Hij keek naar mij.

‘Waar heb je dit vandaan?’

Ik antwoordde rustig.

‘Van jou.’

Hij werd bleek.

‘Ik begrijp het niet.’

‘Dat begrijp je wel.’

Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak en legde hem op tafel.

Op het scherm stond een opname………………

Lees verder op de volgende pagina.