Een week later vroeg hij of ik bereid was de koetsierswoning voor een symbolisch bedrag aan hem te verhuren.
Opnieuw had ik geweigerd.
Daarna begon hij over mijn leeftijd, mijn gezondheid en de hoeveelheid werk die het landgoed met zich meebracht.
‘Een vrouw van tweeënzestig hoort niet meer alleen in zo’n groot huis te wonen,’ had hij gezegd.
Ik had hem toen vriendelijk bedankt voor zijn bezorgdheid en opgehangen.
Nu begreep ik dat zijn belangstelling nooit om mijn welzijn was gegaan.
Hij wilde mijn eigendom.
En Thomas had hem daarbij geholpen.
‘Mam,’ zei Thomas zachtjes, ‘ik kan alles uitleggen.’
‘Dan begin je maar.’
Hij keek naar de gasten. Verschillende familieleden deden alsof ze niet luisterden, maar niemand bewoog.
‘Robert zei dat hij tijdelijk financiële problemen had. Hij moest een zakelijke investering afronden en had snel geld nodig. Hij beloofde dat hij het binnen twee maanden zou terugbetalen.’
‘En waarom heb je hem mijn landgoed beloofd?’
‘Dat heb ik niet gedaan!’
Robert sloeg met zijn hand op tafel.
‘Pas op met wat je zegt, jongen.’
Thomas kromp zichtbaar ineen.
Dat kleine gebaar vertelde me meer dan zijn woorden.
Mijn zoon was bang voor zijn schoonvader.
‘Thomas,’ zei ik langzaam, ‘heeft Robert je bedreigd?’
‘Nee.’
Hij antwoordde te snel.
Ik kende mijn zoon. Als kind kon hij nooit liegen zonder eerst naar de grond te kijken.
Nu deed hij precies hetzelfde.
Ik ging tegenover hem zitten.
‘Kijk me aan.’
Na enkele seconden gehoorzaamde hij.
‘Ik heb hem alleen verteld dat de koetsierswoning leegstond,’ zei hij. ‘Hij zei dat jij uiteindelijk toch niet zou weigeren. Hij wilde alleen een paar maanden overbruggen.’
‘En de overeenkomst van drie jaar?’
Thomas zweeg.
Charlotte trok het document naar zich toe.
Ze las de voorwaarden en keek vervolgens naar haar vader.
‘Je zei dat Thomas’ moeder ermee had ingestemd!’
Robert haalde zijn schouders op.
‘Ze zou uiteindelijk wel akkoord gaan.’
‘Je hebt tegen me gelogen!’
‘Ik deed wat nodig was voor onze familie.’
Charlotte keek naar hem alsof hij haar een klap had gegeven.
Ik voelde geen triomf.
Alleen verdriet.
Mijn zoon had mijn vertrouwen geschonden, maar zijn schoonvader had hem blijkbaar wijsgemaakt dat liefde betekende dat je zonder vragen moest gehoorzamen.
Dat maakte Thomas niet onschuldig.
Maar het maakte de situatie ingewikkelder dan ik had gedacht.
Mijn telefoon trilde.
Het was een bericht van mijn advocaat, meester De Wit.
‘Mevrouw Van Dijk, we hebben de aanvullende documenten ontvangen. Kom alstublieft niet alleen naar huis vanavond. Ik moet u iets dringends laten zien.’
Ik belde hem onmiddellijk.
‘Wat is er aan de hand?’
Zijn stem klonk ernstig.
‘Ik heb de documenten bekeken die u me eerder stuurde. Er is een probleem met een volmacht die namens u is aangevraagd.’
Ik keek naar Thomas.
Hij was inmiddels naast Charlotte gaan staan, terwijl Robert met een van de organisatoren discussieerde.
‘Welke volmacht?’
‘Een document waarmee iemand namens u financiële en juridische handelingen zou mogen verrichten. Uw naam staat erop.’
Mijn vingers werden koud.
‘Maar ik heb niets ondertekend.’
‘Dat vermoedde ik al. De handtekening komt niet overeen met de handtekeningen in uw eerdere documenten. We hebben reden om te vermoeden dat iemand geprobeerd heeft de volmacht te gebruiken.’
Ik keek opnieuw naar mijn zoon.
‘Wie heeft de aanvraag ingediend?’
Meester De Wit zweeg even.
‘Thomas van Dijk.’
De muziek was inmiddels gestopt.
Ik hoorde mijn eigen ademhaling.
‘Weet u dat zeker?’
‘Zijn naam staat op de aanvraag. Maar er is nog iets. De volmacht lijkt verband te houden met een financieringsaanvraag waarbij uw landgoed als onderpand is genoemd.’
Ik sloot mijn ogen.
Daar was het.
De echte reden waarom Robert zo dringend mijn eigendom wilde betrekken bij zijn plannen.
Hij wilde niet alleen in de koetsierswoning wonen.
Hij wilde toegang tot de waarde van mijn landgoed.
En mijn zoon had hem geholpen om die mogelijkheid te onderzoeken.
‘Stuur me alles wat u hebt,’ zei ik.
‘Dat doe ik. Maar onderteken niets en geef niemand toegang tot uw eigendomsdocumenten.’
‘Dat zal ik niet doen.’
Toen ik ophing, stond Thomas vlak voor me.
‘Mam, met wie sprak je?’
Ik keek hem aan.
‘Met mijn advocaat.’
Zijn gezicht veranderde.
‘Waarom?’
Ik legde mijn telefoon op tafel.
‘Omdat iemand heeft geprobeerd een volmacht op mijn naam aan te vragen.’
Thomas werd doodstil.
Charlotte keek van hem naar mij.
‘Wat voor volmacht?’
Ik gaf geen antwoord.
Dat hoefde ook niet.
Thomas’ gezicht vertelde me dat hij precies wist waarover ik sprak.
‘Mam, laat me het uitleggen,’ fluisterde hij.
‘Heb je die aanvraag ingediend?’
Hij keek naar Robert.
Dat was zijn tweede fout.
Ik volgde zijn blik.
Robert stond enkele meters verderop, met zijn telefoon aan zijn oor. Toen hij merkte dat ik naar hem keek, beëindigde hij het gesprek.
‘Ik heb alleen informatie ingewonnen,’ zei Thomas. ‘Robert vertelde me dat het een normale procedure was. Hij zei dat je door je leeftijd misschien hulp nodig zou hebben bij het beheer van het landgoed.’
‘Mijn leeftijd?’
Ik kon nauwelijks geloven wat ik hoorde.
‘Ik ben tweeënzestig, Thomas. Ik werk nog steeds, beheer mijn eigen vermogen en neem mijn eigen beslissingen. Sinds wanneer betekent dat dat iemand anders over mijn eigendom mag beschikken?’
‘Zo bedoelde ik het niet.’
‘Wat bedoelde je dan?’
Hij begon te huilen.
‘Ik wilde Charlotte gelukkig maken. Haar ouders hadden schulden. Robert zei dat als we hem niet hielpen, hij alles zou verliezen.’
‘En daarom besloot je mij te gebruiken?’
‘Ik dacht dat je me zou helpen als je begreep hoe ernstig het was.’
Ik keek naar mijn zoon en voelde hoe iets in mij brak.
‘Je had het me kunnen vragen.’
‘Ik was bang dat je nee zou zeggen.’
‘Dus besloot je achter mijn rug om te handelen.’
Hij antwoordde niet.
Ik stond op.
‘Thomas, ik houd van je. Maar liefde betekent niet dat ik je toestaan moet mijn vertrouwen te misbruiken.’
Charlotte pakte zijn hand.
‘Wat heb je nog meer gedaan?’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Niets.’
Maar op dat moment kwam meester De Wit de feestzaal binnen.
Hij droeg een zwarte leren map en liep rechtstreeks naar mij toe.
‘Mevrouw Van Dijk,’ zei hij, ‘ik wilde u dit persoonlijk overhandigen.’
Hij opende de map.
Bovenop lag een kopie van een financieringsaanvraag.
Mijn landgoed werd daarin beschreven als zekerheid voor een lening van bijna anderhalf miljoen euro.
Als eigenaar stond mijn naam vermeld.
En onderaan stond een handtekening die op de mijne leek.
Ik keek naar Thomas.
‘Is dit jouw handtekening?’
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
‘Nee.’
Meester De Wit wees op een tweede pagina.
‘De aanvraag is nog niet goedgekeurd. We hebben de betrokken instelling inmiddels geïnformeerd dat u de volmacht betwist. Er zal verder onderzoek nodig zijn.’
Robert stormde naar ons toe.
‘Wat doet u hier?’
De advocaat sloot de map.
‘Ik vertegenwoordig mevrouw Van Dijk.’
‘Dit is een privébruiloft!’
‘En dit zijn documenten die betrekking hebben op haar eigendom.’
Robert keek naar mij.
Zijn vriendelijke glimlach was verdwenen.
‘Elisabeth, u maakt een enorme fout. U weet niet wat er op het spel staat.’
‘Dan legt u het me maar uit.’
Hij boog zich naar me toe en sprak zo zacht dat alleen ik en de advocaat hem konden horen.
‘Als die lening niet doorgaat, verliezen niet alleen wij ons geld. Uw zoon zal alles verliezen wat hij heeft.’
Ik keek naar Thomas.
Hij keek niet terug.
En toen begreep ik dat de vijfenzeventigduizend euro waarschijnlijk niet het enige was wat mijn zoon had ingezet.
Die avond vertrok ik zonder afscheid te nemen van de meeste gasten.
Meester De Wit reed met me mee naar De Lindenhof. De beveiligingscamera’s rond het landgoed werkten nog en mijn beheerder had bevestigd dat niemand toestemming had om het terrein te betreden.
Toch voelde ik me niet gerust.
Toen we de oprijlaan opreden, zag ik twee bestelwagens bij de ingang staan.
Een verhuisbedrijf.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Ze zouden pas morgenochtend komen,’ zei ik.
Meester De Wit stapte uit en liep naar de chauffeur.
Na een kort gesprek kwam hij terug.
‘De opdracht is zojuist gewijzigd. Ze hebben instructies gekregen om vanavond al te beginnen met het verplaatsen van meubels naar de koetsierswoning.’
‘Wie heeft die instructies gegeven?’
Hij keek op zijn telefoon.
‘Robert Vermeer.’
Ik liep naar de voordeur van het herenhuis en haalde mijn sleutels tevoorschijn.
Toen zag ik een envelop op de deurmat liggen.
Er stond geen afzender op.
Alleen mijn naam.
Binnenin zat een briefje met één zin:
‘Als u wilt weten waarom uw zoon werkelijk € 75.000 heeft betaald, kijk dan in de oude studeerkamer van uw overleden echtgenoot.’
Ik las de zin twee keer.
Mijn man Pieter was drie jaar geleden overleden.
Sindsdien had ik zijn studeerkamer vrijwel onaangeroerd gelaten. Zijn boeken stonden nog op de planken, zijn oude vulpen lag in de bureaulade en op de muur hing de foto van ons gezin van twintig jaar geleden.
Ik had er nooit iets verdachts gezien.
Meester De Wit keek me aan.
‘Wilt u dat ik eerst de politie bel?’
Ik knikte.
‘Ja. En daarna gaan we die kamer bekijken.’
Want als iemand bereid was geweest om mijn eigendom te gebruiken voor een lening van anderhalf miljoen euro, dan moest er een reden zijn waarom hij zo dringend geld nodig had.
En misschien lag het antwoord al die tijd in het huis dat ik met mijn man had gedeeld.
Maar toen ik de studeerkamer opende, zag ik dat een van de laden openstond. De documenten die Pieter daar jarenlang had bewaard, waren verdwenen.
Op het bureau lag nog één voorwerp.
Een oude foto van Thomas als jonge jongen, staand naast zijn vader.
Op de achterkant had Pieter een datum geschreven.
En daaronder vier woorden die mijn hele wereld op zijn kop zetten: