Dat was zijn eerste fout.
Want Charlotte begreep onmiddellijk dat hij iets voor haar verborgen hield.
‘Thomas,’ fluisterde ze, ‘wat heb je gedaan?’
Hij slikte.
‘Ik heb het geld aan je vader gegeven.’
Charlotte werd lijkbleek.
Haar moeder, Marianne, liet haar servet vallen.
En Robert stond zo abrupt op dat zijn stoel achteruit schoof.
‘Dit is genoeg!’ bulderde hij.
Maar niemand luisterde nog naar hem.
Ik had Robert Vermeer vanaf onze eerste ontmoeting nooit volledig vertrouwd.
Hij was het soort man dat tijdens een diner graag vertelde hoeveel invloed hij had, wie hij kende en welke zakelijke deals hij binnenkort zou sluiten. Hij droeg dure horloges, reed in een glanzende zwarte Mercedes en sprak over mensen alsof ze pionnen op een schaakbord waren.
Toen Thomas me vertelde dat hij met Charlotte wilde trouwen, had ik geprobeerd hem voorzichtig te waarschuwen.
‘Lieve jongen,’ had ik gezegd, ‘kijk niet alleen naar hoe iemand zich gedraagt wanneer alles goed gaat. Kijk vooral naar hoe die persoon met geld en macht omgaat.’
Thomas had mijn waarschuwing weggewuifd.
‘Mam, je kent Charlotte niet zoals ik haar ken.’
Misschien had hij gelijk.
Maar inmiddels kende ik Robert goed genoeg.
Een maand voor de bruiloft had hij me gebeld om te vragen of ik mijn landgoed ooit zou verkopen.
Ik had nee gezegd……………..