Mijn naam stond erop.
Maar ik had het nooit ondertekend.
Verderop stond de naam van een echtpaar dat ik kende uit de verhalen van mijn familie.
Suzanne en Richard Lockheart.
De ouders van Avery.
Ik moest gaan zitten.
De vrouw die voor mijn slaapkamer had gebeden, de vrouw die haar hand tegen mijn deur had gelegd alsof ze afscheid nam van iemand die nooit meer zou terugkeren, had mogelijk jarenlang geweten wat er met mijn dochter was gebeurd.
Ik sloeg het document om.
Er zat een tweede vel achter.
Daarop stond een datum van enkele weken na mijn bevalling. Er werd verwezen naar een verzoek om de voogdij over mijn kind te verlengen.
En onderaan stond een handtekening die ik onmiddellijk herkende.
Die van mijn vader.
Ik hoorde een geluid achter me.
Ik draaide me zo snel om dat de papieren bijna uit mijn handen vielen.
Mitch stond in de deuropening.
Hij droeg nog steeds zijn kleding van die avond. Zijn gezicht was bleek en zijn ogen waren rood.
‘Stacey,’ fluisterde hij. ‘Je had hier niet moeten komen……………