‘Nee,’ fluisterde hij.
‘Nathan, lieverd, weet je waar Cole is?’ vroeg Denise haastig.
Hij keek me aan. Er lag zo veel angst in zijn ogen dat ik het antwoord al voelde aankomen.
‘Hij is niet veilig.’
Ik voelde mijn hart in mijn borst bonzen.
‘Wat bedoel je?’
Nathan slikte moeizaam.
‘We zijn niet bij elkaar gebleven omdat we dat wilden. We deden alsof we bij elkaar sliepen omdat… omdat iemand ons vertelde dat we dat moesten doen.’
‘Wie?’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ik kan het niet vertellen.’
‘Je kunt me alles vertellen.’
‘Nee, mam!’ riep hij plotseling. ‘Dat is precies wat ik niet mocht doen!’
Hij sprong overeind en keek naar het raam naast de voordeur.
Alsof iemand buiten stond.
Ik trok hem naar de woonkamer en sloot de gordijnen.
‘Nathan, luister naar me. Als iemand je bedreigt, gaan we naar de politie. Je hoeft dit niet alleen op te lossen.’
Hij begon opnieuw te huilen.
‘Het begon acht weken geleden,’ zei hij uiteindelijk………………