“Dat is geen antwoord.”
Ik draaide me naar hem toe.
“Waar is hij?”
Richard haalde diep adem.
“Ongeveer drie uur rijden hiervandaan.”
Tyler staarde hem aan.
“Kun je me naar hem toe brengen?”
Richard antwoordde niet meteen.
Ik zag dat hij twijfelde.
“Je vader heeft me jaren geleden gevraagd om hem nooit zonder toestemming te zoeken.”
“Maar hij wist dat ik ooit volwassen zou worden,” zei Tyler.
“Ja.”
“En hij wist dat ik vragen zou hebben.”
“Ja.”
“Dus waarom heeft hij nooit contact met mij opgenomen?”
Richard keek hem recht aan.
“Omdat hij bang was dat hij opnieuw alles zou vernietigen.”
Tyler lachte kort, maar er zat geen humor in.
“Hij heeft niets vernietigd? Hij heeft mijn hele jeugd gemist.”
Ik legde een hand op zijn schouder.
“Tyler…”
Maar hij schudde zijn hoofd.
“Ik wil hem ontmoeten.”
Richard knikte.
“Dan zal ik hem bellen.”
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn en liep naar buiten.
Ik bleef met Tyler in de keuken staan………….