“Hoe zag ze eruit?”

Ethan kneep zijn ogen dicht.

“Donker haar. Een beetje krullend.”

Ik voelde een vreemd gevoel van herkenning.

“Had ze iets bij zich?”

“Een telefoon.”

“En dat bundeltje?”

Hij begon opnieuw te huilen.

“Papa hield het vast.”

Mijn hart stopte bijna.

“Wat bedoel je?”

“Het was klein. Het lag in een witte deken.”

Ik staarde naar hem.

“Een baby?”

Hij knikte.

“Maar mama…”

Zijn stem brak.

“Ik hoorde haar huilen.”

Ik voelde alle lucht uit mijn longen verdwijnen.

“Ethan…”

“Ze huilde echt……………

Lees meer op de volgende pagina