DEEL 2
Julian tikte opnieuw met zijn vork tegen het glas.
Het geroezemoes in de balzaal stierf langzaam weg.
Ik keek naar hem.
Hij glimlachte.
Maar er was iets vreemds aan zijn blik.
Iets wat ik niet kon plaatsen.
“Voordat we verdergaan met het diner,” zei hij, “wil ik graag iets zeggen.”
De gasten draaiden zich naar hem toe.
Mijn hand lag nog steeds op de rand van mijn stoel.
Julian keek eerst naar mij.
Toen naar de twee lege stoelen vooraan.
“Ik weet dat sommige mensen vandaag ontbreken.”
Een paar gasten wisselden ongemakkelijke blikken uit.
“Ik weet ook dat Maya geprobeerd heeft te doen alsof het haar niets kan schelen.”
Mijn keel kneep dicht.
Julian pakte iets uit zijn binnenzak.
Een gevouwen vel papier.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Dit,” zei hij, “is iets wat Maya’s vader me jaren geleden heeft gegeven.”
Mijn adem stokte.
“Julian…”
Hij keek me aan.
“Je vader vroeg me om dit alleen voor te lezen als hij niet op jouw bruiloft aanwezig zou zijn.”
De hele zaal werd muisstil…………………