Richard pakte het rustig uit zijn handen.
« Dan zal ik het wel voorlezen. »
Hij keek naar de familie.
« Dit is een rapport van de privékliniek waar mijn schoondochter na haar keizersnede werd behandeld. »
Mijn hart sloeg sneller.
Marcus schudde zijn hoofd.
« Pap, doe dit niet. »
Richard ging verder.
« Hier staat dat zij na de operatie meerdere dagen zware pijn had, nauwelijks kon slapen en medische rust nodig had. »
Hij keek naar zijn zoon.
« En volgens haar dossier was jij op drie van die dagen niet aanwezig. »
Niemand zei iets.
Richard draaide zich naar mij.
« Terwijl zij thuis voor twee pasgeboren baby’s zorgde. »
Ik keek naar de grond.
Ik wilde niet huilen.
Niet voor Marcus.
Niet voor zijn familie.
Richard haalde een tweede document tevoorschijn.
« En nu komen we bij het gedeelte dat mijn zoon zo graag voor iedereen verborgen wilde houden. »
Marcus deed een stap naar voren.
« Pap! »
Richard stak zijn hand op.
« Nee. »
Zijn stem was rustig, maar zo hard dat Marcus onmiddellijk stopte.
« Vandaag luistert iedereen. »
Hij keek naar Chloe…………….