Ze keek me een paar seconden aan.
Toen glimlachte ze voorzichtig.
« Wat heb je bedacht? »
Ik pakte een vel papier.
« Een nieuwe huisregel. »
Mijn moeder begon te lachen.
« Een huisregel? »
« Ja. »
Bovenaan schreef ik:
GASTENREGELS VOOR HET HUISJE
- Wie wakker wordt, maakt zijn eigen ontbijt.
- Wie iets gebruikt, ruimt het op.
- Wie speciale boodschappen wil, haalt ze zelf.
- Wie een bed gebruikt, helpt bij het verschonen ervan.
- De eigenaar van het huis bepaalt waar de bloemen staan.
Mijn moeder keek naar regel vijf.
« Die laatste is specifiek. »
« Zeer. »
Om 07.15 uur kwam mijn man de keuken binnen.
Hij keek verbaasd.
« Waarom is er geen ontbijt? »
« Goedemorgen. »
« Waar is mama? »
« Waarschijnlijk nog boven. »
« En mijn koffie? »
Ik schoof een doos koffie naar hem toe.
« Daar. »
Hij keek me aan.
« Wat is dit? »
« Koffie. »
« Maar jij zet altijd koffie. »
« Vandaag niet. »
Hij begon te lachen.
« Oké… wat is er met jou? »
« Ik ben gewoon gestopt met dingen doen die niemand ooit heeft gevraagd. »
Hij keek naar mijn moeder.
Zij zei niets.
Om acht uur kwam Susan naar beneden.
Ze droeg haar ochtendjas en had haar telefoon al in haar hand.
Ze keek naar de keuken.
« Is er geen ontbijt? »
« Goedemorgen, Susan. »
Ze keek naar mijn moeder.
« Heb je geen ontbijt gemaakt? »
Mijn moeder wilde antwoorden.
Ik deed het voor haar.
« Nee. »
Susan keek verbaasd.
« Waarom niet? »
« Omdat ze vandaag vakantie heeft. »
« Maar we zijn toch allemaal hier? »
« Precies. Dus iedereen kan zichzelf helpen. »
Susan trok haar wenkbrauwen op.
« Wat vreemd. »
« Vind je? »
Ze keek naar mijn man.
« Kun je even met je vrouw praten? »
Hij keek naar mij.
Ik wachtte.
Hij haalde zijn schouders op.
« Ik denk dat ze een punt heeft. »
Su