Ik zette de zaag tegen het glasvezelgips.

Daniel greep mijn pols.

“Niet doen.”

Marcus was onmiddellijk naast me.

“Meneer, laat haar los.”

Daniel liet me los, maar bleef voor de brancard staan.

Zijn ogen waren niet meer kalm.

Ze waren doodsbang.

Ik keek naar Emily.

“Mevrouw Harris, kunt u mij horen?”

Haar oogleden bewogen nauwelijks.

“Emily?”

Een zwakke beweging.

Ik boog me dichter naar haar toe.

“Als u wilt dat ik het gips verwijder, knipper dan één keer.”

Ze knipperde.

Ik keek naar Daniel.

“Stap achteruit.”

“Dokter—”

“Nu.”

Hij gehoorzaamde.

Marcus hield haar arm voorzichtig vast terwijl ik de zaag door het harde materiaal liet glijden.

Het geluid vulde de traumakamer.

Zzzzzzzzz.

Daniel draaide zijn gezicht weg……………..

Lees meer op de volgende pagina