Dat was het moment waarop ik wist dat mijn instinct gelijk had.
Niet omdat hij bang was voor haar pijn.
Maar omdat hij bang was voor wat wij zouden vinden.
Het gips viel open.
Een ondraaglijke geur vulde onmiddellijk de kamer.
Marcus vloekte zacht.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
Emily’s onderarm was ernstig gezwollen.
De huid was donker verkleurd.
Er waren diepe drukplekken rond haar pols.
Maar het ergste zat onder haar handpalm.
Een stuk stof was strak om haar pols gewikkeld.
Daaronder zat een kleine metalen sluiting.
Geen medisch hulpmiddel.
Een slot.
Ik keek naar Daniel.
Hij was lijkbleek.
“Wat is dat?”
Hij antwoordde niet.
Marcus keek me aan.
“Sarah…”
Ik wist wat hij bedoelde.
Dit was geen ongeluk.
Dit was geen verkeerd aangelegd gips.
Iemand had Emily’s arm opzettelijk vastgebonden……………