Ik pakte een schaar.
“Maak het los.”
Marcus knipte voorzichtig door de stof.
Toen kwam er iets kleins op de vloer terecht.
Een sleutel.
Een ouderwetse sleutel.
Emily’s ogen gingen plotseling open.
Ze keek naar mij.
En fluisterde:
“Niet… naar huis…”
Ik pakte haar hand.
“U gaat nergens heen.”
Daniel stapte naar voren.
“Ze weet niet wat ze zegt.”
Ik draaide me om.
“U blijft daar.”
Hij verstijfde.
“Dokter, mijn vrouw is ziek.”
“Dat weet ik.”
“Ze is verward.”
“Dat weet ik nog niet.”
“Ze heeft al weken hallucinaties.”
Ik keek hem recht aan.
“Interessant.”
Hij fronste.
“Wat?”
“Want voordat we het gips openden, was ze niet in staat om een volledige zin te vormen. Maar ze wist heel duidelijk dat ze ons moest vertellen niet naar huis te gaan.”
Daniel zei niets.
Ik keek naar Marcus.
“Bel beveiliging.”
Daniel schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Dat is niet nodig.”
“Dat bepaal ik.”
Terwijl Marcus de kamer uitliep, begonnen verpleegkundigen Emily’s arm te behandelen.
We moesten haar onmiddellijk stabiliseren.
Haar bloeddruk was gevaarlijk laag.
Haar lichaam vocht tegen een zware infectie.
Maar terwijl de artsen haar onderzochten, ontdekte ik iets anders.
Op haar bovenarm zaten meerdere oude blauwe plekken.
Niet één.
Niet twee.
Tientallen.
Sommige waren bijna verdwenen.
Andere waren vers.
Ik voelde mijn kaak aanspannen.
“Emily,” zei ik zacht. “Wie heeft dit gedaan?”
Ze keek naar mij.
Haar lippen bewogen.
Ik boog me voorover.
“Wat zei u?”
“Daniel…”
Ik keek naar de monitor.
Haar hartslag schoot omhoog.
“Daniel?”
Ze knikte.
Toen verloor ze opnieuw het bewustzijn.
Daniel stond inmiddels bij de deur.
“Dit is belachelijk,” zei hij.
Maar zijn stem trilde.
Een beveiligingsmedewerker verscheen naast hem.
“Meneer Harris, u moet met ons meekomen.”
“Waarom?”
“Voor uw eigen veiligheid.”
Daniel keek mij aan.
“Ik heb niets gedaan.”
Ik antwoordde niet.
Hij werd meegenomen.
Pas toen hij weg was, zag ik iets op de binnenkant van het gips.
Een klein stukje papier.
Ik trok mijn handschoenen aan en pakte het voorzichtig.
Er stond slechts één zin op.
ALS HIJ ZEGT DAT IK VAN DE TRAP BEN GEVALLEN, GELOOF HEM NIET.
Mijn hart sloeg over.
Vier uur later lag Emily op de intensive care.
De infectie was ernstig, maar de behandeling sloeg aan.
Ik stond bij haar bed toen rechercheur Miller binnenkwam.
“Dokter Jenkins?”
“Ja.”
Hij liet zijn legitimatie zien.
“Wij hebben Daniel Harris aangehouden.”
Ik keek op.
“Op basis waarvan?”
“Niet alleen op basis van wat u gevonden heeft.”
Hij legde een plastic zak op tafel