Ik verstijfde in de deuropening.
Op zijn rug stond een litteken.
Niet één klein litteken, maar een vreemd, bijna perfect rond patroon dat zich uitstrekte van zijn linkerschouder tot halverwege zijn rug.
Het leek op een brandwond.
Maar wat me werkelijk de adem benam, was het symbool in het midden.
Een kleine zwarte cirkel met daaronder drie korte lijnen.
Ik kende dat teken.
Ik had het eerder gezien.
Zes jaar geleden.
Op de achterkant van een foto die mijn overleden broer Lucas ooit in mijn keuken had laten liggen.
Ik had hem destijds gevraagd wat het betekende.
Hij had alleen gezegd:
“Als je dat teken ooit nog eens ziet, Teresa, blijf dan uit de buurt.”
Ik had er nooit meer over nagedacht.
Tot die nacht.
De jongen draaide zich plotseling om.
Onze ogen ontmoetten elkaar.
Hij trok zijn T-shirt onmiddellijk weer naar beneden.
“U heeft het gezien.”
Het was geen vraag.
Ik slikte.
“Wie heeft dat op je rug gedaan………….