“Geef ons nog een minuut.”
De ober knikte en liep weg.
Damon pakte zijn glas.
“Je bent vijftig.”
“Ik weet het.”
“Je hoeft je niet te gedragen alsof je achttien bent.”
“Ik gedraag me niet alsof ik achttien ben.”
Ik streek rustig over de stof van mijn jurk.
“Ik gedraag me voor het eerst in jaren alsof ik mezelf nog belangrijk vind.”
Lucas keek naar zijn vader.
“Dat is precies het probleem, pap.”
Damon werd rood.
“Bemoei je er niet mee.”
Lucas glimlachte.
“Dat heb je zelf veroorzaakt.”
Sophie pakte het kleine ingepakte doosje naast mijn glas.
“Dit is voor mam.”
Damon keek haar aan.
“Ik heb geen cadeau meegenomen.”
“Dat weten we.”
Ze schoof het doosje naar mij.
“Maak maar open.”
Ik keek naar mijn kinderen.
“Wat hebben jullie gedaan?”
“Openmaken.”
Ik verwijderde voorzichtig het papier.
Er zat een klein doosje in.
Toen ik het opendeed, zag ik een zilveren armband.
Eenvoudig.
Elegant.
Aan de binnenkant stond een inscriptie.
“Voor Elena. Omdat vijftig geen einde is, maar het begin.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Ik keek naar mijn kinderen.
“Wanneer hebben jullie dit laten maken?”
“Vorige maand,” zei Jake.
Damon snoof.
“Belachelijk.”
Jake draaide zich naar hem om.
“Nee, pap.”
Hij wees naar de armband.
“Wat belachelijk is, is dat mam vijfentwintig jaar getrouwd is en nog steeds toestemming nodig lijkt te hebben om iets moois aan te trekken.”
Damon stond abrupt op.
“Genoeg.”
Hij pakte zijn jas.
“Ik ga.”
Niemand hield h