En onder de foto stond een bericht dat ik die avond naar onze kinderen had gestuurd:
“Ik heb eindelijk iets gekocht dat ik mooi vind. Niet omdat het praktisch is. Gewoon omdat ík het mooi vind.”
Damon keek langzaam op.
“Hebben jullie dit besproken?”
Jake knikte.
“Al weken.”
Ik voelde tranen achter mijn ogen prikken.
Niet omdat ik verdrietig was.
Omdat ik plotseling besefte dat mijn kinderen al die jaren veel meer hadden gezien dan ik dacht.
Damon leunde achterover.
“Dus jullie hebben dit georganiseerd?”
Sophie antwoordde rustig:
“Nee, pap.”
Ze wees naar mij.
“Zij heeft haar verjaardag georganiseerd.”
Damon keek naar mij.
“Waarom maak je hier zo’n groot probleem van?”
Ik lachte zacht.
“Dat doe ik niet.”
“Jawel.”
“Nee, Damon.”
Ik keek hem recht aan.
“Jij wel.”
De tafel werd stil.
Achter ons klonk het gelach van andere gasten.
Een ober kwam langs, maar Jake stak zijn hand op………………