“Het raam stond open, pap.”

Jake keek eindelijk op.

Damon fronste.

“Wat bedoel je?”

Jake wees niet naar het raam.

Hij keek naar mij.

“Het raam stond open toen mam hier aankwam.”

Damon haalde zijn schouders op.

“En?”

“En iedereen kon haar zien.”

Onze dochter Sophie legde haar vork neer.

“Dat was precies het punt.”

Damon keek van Jake naar Sophie.

“Welk punt?”

Onze jongste zoon, Lucas, schoof zijn telefoon over de tafel.

“Dit.”

Damon keek naar het scherm.

Zijn gezicht veranderde.

Het was een foto.

Ik stond buiten op de stoep, drie weken eerder.

In dezelfde smaragdgroene jurk.

Ik had hem thuis voor de spiegel aangehad.

Ik glimlachte naar mezelf………………….

Lees meer op de volgende pagina