Maar ik had geen idee hoe ver mijn broer bereid was te gaan.
De volgende ochtend werd ik wakker van stemmen in de gang.
Het was nog geen zeven uur.
Ik trok mijn ochtendjas aan en liep naar beneden. Tyler stond bij de voordeur met twee mannen in werkkleding. Een van hen hield een meetlint vast; de ander bekeek de muren en maakte aantekeningen.
‘Wat gebeurt hier?’ vroeg ik.
Tyler draaide zich om.
‘We bekijken hoe we de benedenverdieping kunnen verbouwen.’
Ik dacht dat ik hem verkeerd had verstaan.
‘Verbouwen?’
‘Gwen en ik hebben meer ruimte nodig als de baby er is. We willen een slaapkamer op de begane grond maken en de keuken uitbreiden.’
Ik keek naar de mannen.
‘Heeft iemand van jullie toestemming gekregen van de eigenaar?’
De oudste man keek ongemakkelijk naar Tyler.
‘Uw broer zei dat de woning van de familie was.’
‘Dat klopt,’ zei ik. ‘Maar ik ben de eigenaar. En ik heb geen opdracht gegeven voor deze werkzaamheden.’
De man stopte onmiddellijk zijn meetlint in zijn tas.
‘Dan zijn we hier klaar.’
Tyler werd rood.
‘Wacht even! Ik betaal jullie!’
‘Niet voor werkzaamheden waarvoor geen toestemming is verleend,’ antwoordde de man. ‘We komen liever niet tussen familieconflicten……………..