Ik bleef enkele seconden voor de deur van Brielle staan.

Mijn telefoon lag nog in mijn hand.

Ik had alles gehoord.

« Gratis. »

« Wat heeft ze anders te doen? »

Die woorden bleven maar door mijn hoofd gaan.

Ik had drie weken lang boodschappen betaald, gekookt, verpakt en afgeleverd.

Ik had mijn eigen kinderen eerder naar bed gebracht zodat ik voor haar gezin op tijd klaar kon zijn.

En ondertussen had ik mijn eigen werkuren verminderd omdat Brielle steeds meer eisen stelde.

Maar volgens haar had ik blijkbaar niets anders te doen.

Ik pakte mijn telefoon van de grond en liep naar mijn auto.

Deze keer reed ik niet naar de supermarkt.

Ik reed naar huis.

Toen ik thuiskwam, keek mijn oudste dochter me aan.

« Mama, ga je vandaag weer naar tante Brielle? »

Ik glimlachte…………….

Lees verder op de volgende pagina.

 

« Nee, lieverd. »

« Waarom niet? »

« Omdat mama vandaag iets belangrijks heeft geleerd. »

Die avond stuurde Brielle me een bericht.

Morgen graag soep, kipfilet, lasagne en muffins. Alles vóór 17.30 uur. ❤️

Ik typte slechts één antwoord.

Nee.

Drie seconden later kwam haar reactie.

Wat?

Daarna:

Cassie, we hebben een afspraak.

Ik antwoordde:

We hebben nooit afgesproken dat ik gratis voor je zou werken. Je hebt me drie weken geleden beloofd mijn boodschappen en mijn tijd te vergoeden. Ik heb nog geen cent ontvangen. Vanaf vandaag stop ik.

Ze belde onmiddellijk.

Ik nam niet op.

Een minuut later belde mijn schoonmoeder.

Daarna mijn schoonvader.

En uiteindelijk Landon.

Toen ik zijn naam op mijn scherm zag, nam ik wel op.

« Hé. »

« Wat is er gebeurd? » vroeg hij.

« Brielle heeft me drie weken laten koken zonder me te betalen. »

Hij zweeg.

« Dat meen je niet. »

« Ik heb alles zelf betaald. »

« Waarom heb je dat niet eerder gezegd? »

« Omdat ik je niet extra wilde belasten terwijl je op missie bent. »

Landon zuchtte…………..

Lees verder op de volgende pagina.

 

« Ik bel mijn zus. »

« Nee, » zei ik.

« Laat haar zelf met de gevolgen omgaan. »

De volgende ochtend kwam Brielle naar mijn huis.

Ze stapte uit haar auto alsof ze naar een zakelijke afspraak kwam.

« Cassie, we moeten praten. »

« Dat doen we. »

Ze sloeg haar armen over elkaar.

« Je kunt niet zomaar stoppen. »

« Dat heb ik net wel gedaan. »

« Maar mijn ouders rekenen op jou. »

« Dat is niet mijn probleem. »

Ze keek me ongelovig aan.

« Je bent familie. »

Ik knikte.

« Precies. Daarom heb ik geholpen. »

« En nu? »

« Nu ben ik nog steeds familie. Maar ik ben geen gratis werknemer. »

Brielle werd rood.

« Je maakt hier een enorm drama van. »

« Nee. Jij hebt drie weken lang gedaan alsof mijn tijd niets waard was. »

Ze draaide zich om en liep weg.

Ik dacht dat daarmee alles voorbij was.

Dat was niet zo.

Diezelfde middag kreeg Brielle een telefoontje van haar boekhouder.

Haar yogastudio had al maanden verlies geleden.

Maar blijkbaar was er nog iets.

De eigenaar van het pand had ontdekt dat Brielle al verschillende maanden achterliep met de huur.

Ze kreeg een officiële betalingsherinnering.

Als ze niet binnen dertig dagen betaalde, zou haar contract worden beëindigd.

Brielle belde haar ouders.

Haar ouders konden haar niet helpen.

Niet omdat ze geen geld hadden, maar omdat ze zelf net een groot bedrag moesten betalen voor een reparatie aan hun huis.

En toen kwam het tweede probleem.

De cateraar die Brielle normaal gebruikte voor haar privé-evenementen, had haar account geblokkeerd.

Ze had meerdere facturen te laat betaald.

Binnen een week moest ze een belangrijk evenement organiseren voor haar yogastudio.

Zonder eten.