Maar iets hield me tegen.

Cameron keek niet verliefd.

Hij keek bezorgd.

De vrouw zei iets tegen hem.

Daarna liepen ze samen het gebouw binnen.

Ik wachtte tien minuten.

Toen nog eens tien.

Uiteindelijk stapte ik toch uit.

Op de glazen deur stond:

“Hope Center — Familiebegeleiding.”

Ik fronste.

Een familiecentrum?

Wat deed Cameron daar?

Ik wilde naar binnen gaan, maar op dat moment kwam hij alweer naar buiten.

De vrouw liep achter hem aan.

Toen zag ik dat ze huilde.

Cameron legde een hand op haar schouder.

—Het komt goed, zei hij.

Ik hoorde slechts die paar woorden.

De vrouw knikte.

Toen liep Cameron naar zijn auto.

Ik ging snel terug naar de mijne.

Hij reed weg.

Ik volgde hem opnieuw…………..

Lees verder op de volgende pagina.