— Mama, kijk!
Ze wees naar de piano.
— Opa Thomas heeft me een lied geleerd dat oma vroeger speelde.
Ik keek naar mijn moeder.
— Jij speelde piano?
Ze knikte langzaam.
— Heel lang geleden.
Thomas liep naar de piano en tilde voorzichtig het deksel op.
— Je moeder was als jonge vrouw een ongelooflijk getalenteerde pianiste. Ze had zelfs een kans om naar een muziekschool in het buitenland te gaan.
— Waarom wist ik dat niet?
Mijn moeder keek naar de vloer.
— Omdat ik uiteindelijk niet ben gegaan.
— Waarom?
Ze antwoordde niet.
Thomas deed toen iets onverwachts.
Hij liep naar de hoek van de kamer en trok het witte doek van het grote voorwerp.
Mijn adem stokte.
Onder het doek stond een tweede piano.
Een prachtige, oude vleugelpiano.
Maar dat was niet het enige.
Op de bovenkant lag een klein rood doosje…………………