Daarin stonden de data waarop Rachel haar kinderen bij mijn moeder had afgezet.
Maandag.
Dinsdag.
Donderdag.
Vrijdag.
En opnieuw maandag.
Bij iedere datum stond het tijdstip waarop de kinderen waren gebracht en het tijdstip waarop Rachel ze uiteindelijk kwam ophalen.
Mijn moeder had maandenlang alles bijgehouden.
Rachel lachte nerveus.
— Wat is dit voor onzin?
Mijn moeder keek haar rustig aan.
— Dit is mijn tijd.
Rachel rolde met haar ogen.
— Kom op, mam. We zijn familie.
Mijn vader onderbrak haar.
— Familie betekent niet dat je iemand zonder toestemming als gratis kinderopvang gebruikt.
Rachel werd stil.
Ik opende de tweede map.
Daarin stonden de kosten die mijn moeder de afgelopen maanden zelf had betaald.
Extra boodschappen.
Snacks.
Schoolspullen.
Medicijnen.
Zelfs een paar keer een taxi omdat een van de kinderen ziek was geworden………..