De man bleef bij de ingang van de wachtkamer staan.

Ik herkende hem niet.

Ethan wel.

Dat was onmiddellijk duidelijk.

Zijn gezicht verstarde.

Sylvia deed een stap achteruit.

« Wat doet hij hier? » fluisterde Ethan.

De man liep rustig naar ons toe.

« Dat zou ik jou kunnen vragen. »

Zijn stem was kalm, maar streng.

Ethan keek naar de grond.

Ik keek van de een naar de ander.

« Wie is hij? »

De man stelde zichzelf voor.

« Mijn naam is Martin. Ik ben Ethans leidinggevende. »

Ik keek verbaasd naar Ethan.

Zijn leidinggevende?

De man keek naar mijn dochter, die nog steeds tegen mijn borst lag.

« Ik hoorde dat jullie hier waren………….

Lees verder op de volgende pagina.