“Er is nog iets.”

De zaal werd langzaam stiller.

“De tweede gouden medaille gaat naar…”

Hij glimlachte.

“Owen Bennett.”

Dit keer ging het applaus nog harder.

Ik voelde mijn hand voor mijn mond gaan.

Owen keek eerst naar mij.

Ik knikte.

“Ga.”

Hij liep naar het podium.

Naast me hoorde ik iemand fluisteren:

“Die twee zijn ongelooflijk.”

Ik keek even naar Daniel.

Hij hoorde het ook.

Zijn gezicht was inmiddels volledig veranderd.

Geen arrogantie meer.

Geen glimlach.

Alleen verwarring.

Toen Owen zijn medaille kreeg, boog hij kort naar de professor………..

Lees meer op de volgende pagina