“Dat was voordat ik wist dat ze hem nog steeds droeg.”

“En?”

“Het staat op de ring.”

Mijn hart sloeg een slag over.

De ring.

Ik keek naar mijn lege vinger.

Wat stond er op mijn trouwring?

Ik had de gravure zesentwintig jaar geleden laten zetten.

Alleen onze initialen.

Dacht ik.

Daniel opende een lade.

Ik hoorde metaal tegen hout tikken.

Toen zei Laura:

“Geef hem aan mij.”

“Niet hier.”

“Waarom niet?”

“Omdat ze wakker kan worden.”

Ik kon niet langer luisteren.

Ik deed een stap achteruit.

Maar mijn hiel raakte de onderste trede.

Een klein krakend geluid vulde de gang.

De stemmen in de kamer vielen onmiddellijk stil.

Ik rende terug naar boven…………….

Lees meer op de volgende pagina