Mijn moeder keek me een paar seconden zwijgend aan.
Toen zuchtte ze diep.
— Je had hier niet mogen komen, zei ze zacht.
— Dat weet ik. Maar jij had mijn dochter ook niet mogen meenemen zonder het mij te vertellen.
De oude man kwam langzaam naar voren.
— Laat haar binnen, zei hij tegen mijn moeder. Ze heeft recht op de waarheid.
Ik keek hem verbaasd aan.
— Wie bent u?
Hij keek naar Emily.
— Mijn naam is Thomas.
Mijn moeder sloot haar ogen alsof ze wist dat het moment waarop ze alles moest vertellen eindelijk was aangebroken.
— Thomas was vroeger mijn pianoleraar, zei ze.
Ik keek naar de piano.
— En waarom brengt u mijn dochter hierheen?
Thomas glimlachte verdrietig.
— Omdat Emily iets bijzonders heeft.
Mijn moeder pakte mijn hand.
— Luister eerst naar hem.
Ik wilde boos worden, maar Emily trok aan mijn jas………….