« Ik heb geprobeerd dit verhaal zo vaak mogelijk te vergeten. Maar sommige dingen verdwijnen niet omdat je ze negeert. »
Een korte stilte.
« Robert heeft het geld niet voor zichzelf genomen. »
Ik keek naar Daniel.
Wat?
Thomas ging verder.
« Hij deed het omdat je vader hem daartoe opdracht gaf. »
Ik voelde mijn adem stokken.
« Mijn vader? »
« Je vader ontdekte dat Robert geld verduisterde. Maar in plaats van hem aan te geven, besloot hij het tekort zelf te verbergen. Hij was bang dat het bedrijf zou instorten en dat tientallen werknemers hun baan zouden verliezen. »
Ik ging op de vloer zitten.
Mijn vader had geen geld gestolen.
Hij had geprobeerd een probleem te verbergen.
Maar waarom had Thomas dit dan als reden gebruikt om van mij weg te gaan?
Het antwoord kwam enkele seconden later.
« Toen ik erachter kwam, wilde ik naar de politie gaan. »
Thomas’ stem werd zachter.
« Maar je vader smeekte me om dat niet te doen. »
Hij vertelde dat mijn vader bang was dat een onderzoek niet alleen hem zou treffen, maar ook mij.
De bankrekeningen stonden gedeeltelijk op mijn naam.
Niet omdat ik betrokken was.
Maar omdat mijn vader jaren eerder een spaarrekening voor mij had geopend en bepaalde zakelijke documenten via die rekening had laten lopen.
Als de fraude openbaar werd, zou mijn naam in de dossier