De volgende ochtend stond ik om zes uur op.

Mijn enkel deed nog steeds pijn, maar dat was niet het eerste waar ik aan dacht.

Ik dacht aan één zin.

Ze wordt een last.

Ik had die woorden de hele nacht opnieuw en opnieuw gehoord.

Ik had mezelf jarenlang wijsgemaakt dat liefde betekende dat je alles voor je kinderen moest doen.

Maar misschien had ik ze daarmee juist iets verkeerds geleerd.

Ik liep langzaam naar de keuken.

Lucas zat aan tafel met zijn telefoon in zijn hand.

Hij keek nauwelijks op.

“Goedemorgen, mam.”

“Goedemorgen.”

Zijn vrouw, Melissa, zette een kop koffie voor zichzelf neer.

Ik keek naar hen beiden…………..

Lees verder op de volgende pagina.