“Ik ga vandaag weg.”

Lucas keek eindelijk op.

“Wat?”

“Ik ga naar huis.”

“Maar je enkel…”

“Die komt wel goed.”

“Je kunt daar toch niet alleen zijn?”

Ik glimlachte.

“Dat kon ik vroeger ook niet. Toch heb ik het altijd gered.”

Lucas legde zijn telefoon neer.

“Mam, wacht even. Je hebt ons gisteravond toch niet gehoord?”

Mijn hart sloeg een slag over.

Dus hij wist het.

“Jawel.”

Hij keek naar zijn vrouw.

Melissa werd bleek.

“Dat was niet zo bedoeld.”

“Wat bedoelde je dan?”

Lucas zuchtte.

“Je moet begrijpen dat het moeilijk is.”

“Ik begrijp het.”

“Je hebt hulp nodig.”

“Ik weet het.”

“En wij hebben werk, rekeningen, kinderen…”

“Ik weet het.”

Hij keek me aan………

Lees verder op de volgende pagina.