“En als ze niet kan betalen?”
“Dan behandelen we dat als iedere andere onbetaalde rekening.”
Hij glimlachte voor het eerst.
“Begrepen.”
De lunch duurde bijna drie uur.
Theresa en haar vriendinnen genoten van ieder gerecht alsof ze op een privéfeest zaten dat speciaal voor hen was georganiseerd.
Ze bestelden nog twee flessen wijn.
Daarna nog drie.
Toen kwamen er desserts.
En koffie.
En een selectie likeuren.
Theresa wees zelfs naar een schaal met handgemaakte chocolaatjes.
“Die ook.”
De ober keek naar mij.
Ik knikte.
“Zet ze erbij.”
Toen uiteindelijk de laatste glazen werden opgehaald, pakte Theresa haar designerhandtas.
“Meiden, dit was fantastisch.”
De vrouwen applaudisseerden opnieuw.
Een van hen keek naar mij.
“Je hebt echt een geweldig restaurant, Elena.”
Theresa lachte.
“Ach, schat, we zijn familie. Ze zou het verschrikkelijk vinden als ik me hier niet thuis voelde.”
Ik glimlachte.
“Dat zou ik inderdaad.”
Ze liep naar de uitgang zonder naar de rekening te vragen.
Maar bij de deur kwam David naast haar staan……………..