De achterdeur viel zacht achter hem dicht.

Ik hoorde Daniel zijn jas uittrekken.

Daarna bleef het stil.

Veel te stil.

Ik voelde Noah naast me nauwelijks bewegen.

Daniel zette een paar stappen de keuken in.

Toen stopte hij.

“Vreemd,” mompelde hij.

Mijn hart begon sneller te slaan.

Ik wist niet wat hij vreemd vond.

Het bord?

De stoel?

De telefoon?

Of misschien had hij gezien dat het eten minder was dan voordat hij vertrok.

Zijn schoenen kwamen dichterbij.

Eén stap.

Nog één.

Toen voelde ik zijn schaduw over mijn gezicht vallen.

Ik hield mijn ogen gesloten.

Daniel hurkte naast me neer.

“Ze zijn nog steeds buiten bewustzijn.”

Zijn stem klonk kalm.

Bijna opgelucht.

Ik hoorde Noah heel zacht ademhalen…………..

Lees verder op de volgende pagina.